اگر
اگر پرهای پروانه باز نمی شد٬اگر شب با همه ستارگانش در کوچه می ماند
و هیچ وقت حج آغاز نمیشد.
اگر در هنگام دلتنگی اشکی از چشمانم فرو نمیریخت.اگر بار واژه ها ٬واژه های سرد
و گرم سخت و نرم همسفر نمیشدم زندگی هیچ معنایی نداشت.
اگر بر بال کبوتری پر نبود و برای نوشتن از نفس های تو دفتری نبود!اگر آهی از سینه
بر نمی آمد ٬اگر دریا بدون موج بود٬زندگی هیچ معنایی نداشت!
اگر برای دل خسته ام سنگ صبوری نبود٬اگر برای رسیدن به تو محل عبوری نبود
اگر چشمهایم با تو حرف نمیزد٬زندگی هیچ معنایی نداشت!
اگر نمی توانستم از بوسه هایم برای تو قصری بسازم٬اگر دستهایم به تو نمی رسید
اگر تو نبودی
اگر عشق نبود
اگر چشمانت نبود
زندگی من هم نبود...



